داریوش کمانی

خداوندا :کسی از پشت پرچین نگاهم کرد

 نگاهم کرد وبا افسون چشمانش سر به راهم کرد

سفر،غربت، اسیری دربه در بودن چه گویم

که تنها شوق ماندن در کنارم بی پناهم کرد

 غربت  

..................غريبه اي نشسته
لبخند،به لب داره ............. سکوت چشاش قشنگه
انگار توي نگاهش ............... لحظه ها پر ميزنه
توي دستاش شاخه گل .............درسرش ،عشق،پرميزنه
دادبزن اي غريبه............ توکولت چي آوردي
سکوت لحظه هاتو.............چرا همرات آوردي
جاي تو خالي بود ......... تو اين غربت مسافر
تالحظه هام پر بشه ....... کمي از عشق تازه

مرگ عاشقانه

روي تخته سنگي نوشته بود:    اگر جواني عاشق شد چه كند؟   من هم زير آن نوشتم : بايد صبر كند.   براي بار دوم كه از آنجا گذر كردم    زير نوشته من كسي نوشته بود :   اگر صبر نداشته باشد چه كند؟   من هم با بي حوصلگي نوشتم :    بميرد بهتر است.   براي بار سوم كه از آنجا عبور مي كردم ،      انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد   اما...             تقديم به تو كه راز داري امين هستي وسنگ صبوري وفادار ، پناهگاه دلتنگي هام !در اين ديارنا مهربوني ها ،  در اين ديار بي محبت ، چشيدن طعم محبت تو چه زيباست.  در اين دياري كه در آن گل هاي صداقت پاكي واعتقاد پژمرده است !  در كدامين دل مي توان رنگ پاك صداقت ويكرنگي يافت !؟!!  سوگند به قلب سرخت ! تو را يافتم وبا خطي قرمز بر تمامي دل ها كشيدم  عاشقانه های من پیشکش تو ...................

بی وفا

سلام به تو عزیزم من در این دیار تنها گذاشتی و رفتی من تو را بی وفا میگویم.